Nature Reflections

Wat doe je op oudejaarsdag bij grauw weer? Rondje polder, Nancy mee, verrekijkertje mee en uiteraard de camera, je weet maar nooit .. Een medefotograaf wist gisteren nog over de mail te vertellen dat ie weer een Roerdomp had gezien in de bewuste polder. Meteen op de plaats waar ze het vaakst gezien worden maar even gaan kijken. Bij het laatste wak zou het niet moeten missen. Daar zagen we niets, maar met de verrekijker de rietkraag afspeurend zag ik veel dichterbij wat beweging in het riet. Ja hoor, Roerdomp met een flinke kikker in zijn snavel. Veel te ver en te veel in het riet om er een foto van te kunnen maken. We waren echter al heel erg blij met deze fantastische waarneming. Nadat hij eindelijk de kikker naar binnen had gewerkt, viel niet mee en hij doopte hem regelmatig in het water om de deels bevroren kikker te ontdooien, kwam hij zowaar wat dichterbij en liet daar zijn onnavolgbare jachtkunsten zien! Ik schreef het al eerder: dit is zonder twijfel de beste jager/visser die ik ooit bezig zag.

Heel typerend voor de Roerdomp staat hij daar enkele minuten te wachten en te loeren of de kust veilig is.

Tussen het riet en het ijs is er een heel klein randje water. De Roerdomp heeft daar genoeg aan!

Nee, dat werd hem niet. Nu kwam hij nog wat dichterbij. Voor de 500mm met een 1.4x converter erbij is de ruim 30 meter die er tussen ons zat toch nog voldoende gebleken om hem lekker in zijn habitat te kunnen fotograferen. Het donkere weer noopte tot ISO 1600 en een niet al te snelle sluitertijd.

Hop, weer een kikker uit het smalle randje gegrist.

Deze was wat minder bevroren dan die ervoor. Hij ging snel naar binnen.

Kloek ..

Nog een laatste blik achterom bij wijze van afscheid, prachtig. Daarna verdween hij in het riet via het duidelijk zichtbare pad. Een high five in de auto! Tot volgend jaar Roerdomp.