Nature Reflections

Wanneer je de foto’s op deze en andere websites ziet, dan lijkt het allemaal in één keer te lukken na een gedegen voorbereiding. Dat een goede voorbereiding niet altijd garant staat voor een gelukte foto zal blijken uit de belevenissen tot nu toe met de IJsvogels waar ik in de vorige ‘Reflections’ uitgebreid verslag van deed. Frans Lanting zei het ooit in een interview met Loretta Schrijver: “Als je denkt dat je het door hebt, lukt het niet meer.”  Ik had het kunnen weten toen ik voor zonsopgang plaats nam in mijn schuiltentje. Ik zou er een hele dag in doorbrengen om te weten te komen wat de favoriete tijden zijn van de IJsvogel om daar te komen vissen. De dagen ervoor had ik er dagelijks nieuwe plekken met schubben bij zien komen. Het was dus niet de vraag of de IJsvogel langs zou komen, maar hoe laat. Ik had kunnen weten dat ik te zeker van mijn zaak was. ’s Ochtends gebeurde er niets, dat had ik ook niet echt verwacht daar ik de IJsvogel meestal in de middag voorbij zag schieten op die stek. In de middag voelde ik mijn kansen stijgen.
Wat ik echter in de zoeker kreeg was een enorme buik waar een ruitjesoverhemd strak omheen gespannen zat. Homo sapiens in al zijn lelijkheid in het vizier, terwijl daar nooit, maar dan ook nooit een mens zich in de diepe blubber waagt. Ik keek door het kijkgat van de schuiltent om een wat wijdere blik te hebben op hetgeen zich daar aan de overkant van het smalle slootje afspeelde. ‘De buik’, zoals ik hem verder maar noem, had een apparaatje in zijn hand en een stapeltje A4-tjes, nadrukkelijk zocht hij achter iedere boom die er stond. Een lijk begraven misschien? Je weet maar nooit in dit soort stille gebieden .. En wat had hij in zijn hand? Vreemde zaak. Door mijn niet al te wijde blik vanuit de tent had ik niet meteen gezien dat ‘de buik’ vrouw en kinderen bij zich had. Dat veranderde de zaak. Je gaat niet samen met je familie ergens een lijk begraven, zo werd ik wat geruster. Ze wisselden wat woorden in een vreemde taal die ik niet thuis kon brengen. Het leek nog het meest op Russisch. Plots had de hele familie mij in de gaten. Ze keken mijn kant op en wisselden weer wat woorden. Gloeiende, gloeiende, dit zou precies het tijdstip kunnen zijn dat de IJsvogel langskomt en zo te zien ging dit nog wel even duren. Een kwartier later hadden ze mijn kant van het slootje weten te bereiken en kwamen met grote passen mijn kant op. Ik besloot de tent maar uit te komen, kon ik meteen de verkrampte benen even strekken. Uitdrukkingloos, met het apparaatje in de ene hand en het stapeltje papier in de andere kwam ‘de buik’ recht op mij afgestormd. Al die tijd had ik me ruimschoots voorbereid op de confrontatie die zou volgen. Dat ik geen woord met ‘de buik’ zou kunnen wisselen had ik ingecalculeerd. Die confrontatie volgde echter niet. Hij liep rakelings langs me heen zonder mij ook maar een blik waardig te gunnen. Ik begon het allemaal steeds vreemder te vinden. Wat moet die vent?!
Enfin, na nog een kwartier, we zijn nu ruim een uur verder op de kwetsbare Ijsvogelstek, vertrokken ze onverrichter zaken. Ik besloot om het tentje maar weer in te duiken zonder verder enige verwachting op de komst van de IJsvogel. Deze kwam ook niet meer opdagen.
Dat er langs het pad, waar ik mijn tentje zorgvuldig had geplaatst, heel af en toe iemand langs zou lopen was ingecalculeerd. Dit is zelfs een voorwaarde om er mijn tentje neer te zetten. Verschillende mensen laten er dagelijks hun hond uit. Wanneer ik zelf aan kom lopen en de IJsvogel onbedoeld verstoor, dan is dat voor de IJsvogel geen vreemde gewaarwording en zal gewoon verderop zijn gang weer gaan (zo had ik al kunnen waarnemen). Als de rust voor eventjes verstoord zou zijn, dan kon ik mooi van de gelegenheid gebruik maken om even de benen te kunnen strekken. Tot zover het relaas van de mislukking van dag één.