Nature Reflections

Direct langs de weg, waar de herberg van Magda aan ligt, zag ik deze reetjes op behoorlijke afstand. Even de converter ertussen gezet voor een aardige foto in tegenlicht.

Zowel de ochtend als middagploeg is telkens met twee boten op het water met maximaal drie fotografen erin. Op een zeker moment kruis je elkaar.

Zo ziet het er vanaf de andere boot uit. De opwinding in deze boot kun je bijna voelen op honderden meters afstand. Wij zaten ook met spanning te hopen dat deze vogel de duik zou gaan maken. Zie ook de stokken staan waar de vele netten van de vissers aan bevestigd zijn.

Zeearenden in zicht die aan het thermieken zijn, in de wind hangen ze bijna stil. Langs deze kant hebben we ze telkens gezien. Hoogst zelden kwam het daar echter tot het halen van een vis. Meestal kwamen ze uit het niets en waren er ineens om een vis te komen halen.

Ruud richt zijn camera op iets. Ik denk dat een dergelijke 500 mm lens optimaal is voor de zeearenden. Je hebt de meeste kans om ze vol in beeld te krijgen. Aan de andere kant heb je ook meer kans te missen omdat de de marge in de zoeker kleiner is wat betreft ruimte. Zo mis je al snel een vleugelpunt of andere delen van de vogel. Alles of niets dus.

Martijn gebruikt hier ook een 500 mm lens. Hij draagt hem met een zelf samengesteld schouderstatief, dat uit onderdelen van verschillende merken bestaat.

Een typerend beeld aan de Oderdelta.

De vissershaven van Stepnica, ons vertrekpunt. De kade is onlangs met Eurosubsidie opgeknapt en er is een havenkantoor neergezet. Ondanks dat zit het personeel, meestal vrouwen, in dichte containers de vis te selecteren. De kratjes komen zonder uitzondering uit Nederland, waarvan velen uit Urk.

Een oude polyester boot met een eencilinder diesel erin, wat netten en stokken, gebruikt men hier ter plaatse om middels de visserij aan de kost te komen. Het lijkt een onmogelijk bestaan. Op sommige stukken van de delta staan zo veel netten dat het niet waarschijnlijk lijkt dat hier nog een vis langs kan zwemmen. Blijkbaar vormt de delta een rijke voedingsbodem voor vis en is met de vele ondieptes een perfecte kraamkamer. Anders zou hier werkelijk geen vis meer rondzwemmen. De visstand is behoorlijk gedecimeerd, grote vissen zie je niet op de kant komen.

Nog een blik op de haven na de laatste trip per boot. De laatste dag kreeg het gezelschap in de andere boot eenzelfde superkans als wij aan het begin van de week, nu met drie arenden tegelijk rond de boot cirkelend. Zo ging iedereen met zeer fraaie foto's naar huis, zonder uitzondering.

Polen is bijzonder in alle opzichten. Martijn wist dit vliegtuig in een tuin te staan. Of we even gingen kijken? Zo gezegd, zo gedaan. Bij het hek van de tuin zette Martijn de auto even stil in de hoop dat de eigenaar van deze curiositeit zich zou melden. En ja hoor, zwaar dronken kwam hij aanstrompelen, hing zijn hoofd half in de auto en begon te praten. Zowel de cabine als het laadruim van de Berlingo vulden zich met een zware onherkenbare alcohollucht. Martijn probeerde iets in het Duits waarop de Pool gelukkig even zweeg. "Kom!" gebaarde hij ons. Wij kregen de kans om deze show van dichtbij te mogen aanschouwen, die lieten we niet voorbij gaan. De Pool gunde ons zelfs een blik in het vliegtuig. Hij had er een gezellig optrekje van gemaakt met een bed, een tafeltje en uiteraard wat glazenhouders. Het verhaal gaat dat hij af en toe de motor start.

Het gaat hier om een Antonov 2, een vliegtuigbouwer met een rijke historie. Klik hier voor meer info over dit bijzondere vliegtuig.

De gehele omgeving ziet er zo'n beetje uit als dit. Een gebied dat ooit intensief is gebruikt als landbouwgrond ten tijde van het communistische regiem. De communistische huisjes staan er vervallen bij en de grond heeft er jarenlang verwaarloosd bij gelegen. Het doet een heel klein beetje aan de OVP denken met al dat riet, met het verschil dat je er gewoon doorheen kunt rijden, wandelen of fietsen om de rijke flora en fauna te ontdekken die dit grote gebied te bieden heeft. Middenin dit gebied heb je ook kans om zeearenden en vele andere (roof)vogels te treffen. Op het dak van een uitkijkpost troffen we die avond een zeearend.

Ik heb weinig foto's van de omgeving gemaakt, het beschermde natuurgebied aan de oever van de Oderdelta was dat zeker wel waard. De reden is dat ik continu met de telelens op stap was om geen kansen op wild of vogels te missen. Een tweede body bij de hand hebben is voor dit soort gelegenheden toch wel erg handig. Volgend jaar doe ik dat wel!