Nature Reflections

Half maart. Nadat ik mooie foto's had kunnen maken van een poetsende IJsvogel bij mijn werk, die maar liefst 3 kwartier bleef zitten voor de lens, zat ik er wat relaxter in. Nadat de IJsvogel daar vertrokken was, zocht ik ze op in de broedgebieden. Ik had er enkelen gevonden, ook weer in de buurt van mijn werk. Het betreft een lange sloot door een bos met vele slootjes en plasjes in de buurt. Jachtgebied genoeg voor ze en de vele wortelkluiten langs het water vormen prima nestgelegenheden. Tijdens een wandelingetje in de winter had ik er al  één gezien. Schijnbaar resideren ze daar. In twee van de wortelkluiten had ik al gaten gezien. Uit één van die gaten kwam een wit poepspoor, daar hadden ze het jaar ervoor schijnbaar gebroed. Deze wortelkluit hield ik nauwlettend in de gaten. Dat die stek zich vlak langs een snelweg en een wandelpad bevond, vond ik een groot voordeel. Door de drukte zou ik de boel ook niet snel verstoren met mijn fotografie. Het was wel even schrikken toen ik daar terugkeerde na twee maanden. De gemeente had het (terecht) nodig gevonden om de sloot uit te baggeren. Op zich een goed idee omdat het anders zou verstikken door de dikke blubberlaag die na verloop van tijd wordt gevormd door de herfstbladeren. Waar ik van schrok was dat ze het lossen van de bagger vlak naast het potentiele nest deden waar ze bovendien alle begroeiing hadden verwijderd. Die begroeiing zorgde er nu juist voor dat het nest niet direct in het zicht lag en de vogels nog enigzins beschermd zijn. Nog erger was het dat ze alle overhangende takken boven de sloot met een grijper hadden verwijderd. Zo kon de baggerschuit zich gemakkelijker een weg banen door de takkenjungle die daar voorheen aanwezig was. Ik besloot de IJsvogels wat te helpen door vele takken boven het water te plaatsen, als ze nog aanwezig waren dan...

Dat bleek gelukkig het geval en ik trof ze al vrij snel bij één van de wortelkluiten. De camera had ik thuis gelaten. Een dag later kon ik bij slecht weer en na heel lang wachten een foto maken. Bij de eerste poging, het was koud en nat, gleed de camera van de rijstzak en verjaagde ik de IJsvogel. Nu wist ik meteen hoe schuw ze waren. De beweging was minimaal geweest en de vgel zat zeker op 10 meter afstand. Nu zou ik een stuk behoedzamer te werk gaan en ging het goed. De eerste IJsvogelfoto na een maand was een feit. Met wat cropwerk kon ik er best wat van maken:

Ik had er groot plezier in om ze af en toe te zien in het broedgebied. Het mannetje zat vaak op een takje in de buurt van het nest. Hij zat daar gewoon wat te zitten. Of hij het nest zat te bewaken of dat hij op het vrouwtje zat te wachten weet ik niet. Feit was dat hij daar soms wel een uur zat. Het is nu half maart.
Fotografisch was de stek redelijk naar mijn zin. De afstand was wat groot, een meter of 10, maar met de converter erop kreeg ik ze redelijk in beeld. Nu er nog geen bladeren aan de bomen zaten had ik nog voldoende licht, al werd het vaak al krap met die korte dagen met bewolking.  Bovenstaande foto is genomen met een sluitertijd van 1/20 seconde. Omdat ik bij de takken die ik had geplaatst meteen goede schuilplekjes had gemaak met wat takken (het hele gebied was toch al een puinhoop na het baggeren) had ik genoeg gelegenheden met het zonnetje van dat moment erop. Moest wel de zon een beetje gaan schijnen ... Toen dat eenmaal zover was, werden de IJsvogels ook wat actiever. Er werd druk gegraven door het mannetje en regelmatig voerde hij het vrouwtje een visje. Toch was het vrouwtje nog niet vaak in de buurt te vinden. Zij liet het mannetje lekker het werk doen. Zelfs als hij een visje voor haar had, liet zij zich vaak niet zien. Het mannetje bleef dan maar op haar wachten met het visje in zijn snavel:

Met de niet al te hoge temperaturen duurde dit gedrag erg lang voort. Af en toe wat graven in verschillende wortelkluiten en af en toe zat het mannetje achter het vrouwtje. Ik denk dat door de lage temperaturen voor deze tijd van het jaar het aanbod van kleine visjes niet groot genoeg was. Daarom werd het broeden uitgesteld. Het voeren van visjes aan het vrouwtje beschouw ik als een test. Krijgt het vrouwtje voldoende visjes aangeboden, dan is dat het sein om te gaan broeden, zodat het voedselaanbod voor de kleintje, na 3 weken broeden, voldoende is om ze groot te brengen.

Vanwege de grote reisafstand naar deze stek besloot ik het even te laten voor wat het was in het vertrouwen dat de IJsvogels hier zouden gaan broeden. Ik zocht een stek dichter bij huis en die zou ik spoedig vinden. Het ging daar niet bepaald over rozen. De IJsvogels zouden ernstig worden verstoord door een stropende jachtopziener. Hij had zijn fuiken pal voor het nest geplaatst. Een drama volgde. Daarover gaat deel 4.