Nature Reflections

Ergens begin jaren 80 plofte de Beet op de deurmat. Ik was een jaar of 14 oud en had als fanatiek sportvisser een abonnement op dit sportvissersmagazine. Er stond een verhaal in van een bekende karpervisser die zijn geluk had beproefd op de Maas rond Roermond, “de rust rond Roermond” was de titel van het artikel. De schrijver had het er prima naar zijn zin gehad met de rust en prima vangsten. Wat direct in het oog sprong bij dit artikel waren de waanzinnig mooie foto’s van een IJsvogel. Deze foto’s waren zeer bijzonder. Ik denk niet dat ze in die tijd ooit fraaier waren vastgelegd op diafilm. Het bijzondere was dat de IJsvogel twee stekelbaarsjes had vast gespiest op de tak waar hij zat. Dit heb ik nooit meer gezien op een foto, noch ervan gehoord van kenners die duizenden waarnemingen op hun naam hebben staan. Jacques Schouten was de schrijver en fotograaf van dit artikel, een visser en natuurliefhebber pur sang. Na dit artikel heeft hij vele reizen ondernomen over de hele wereld om er op jacht te gaan naar bijzondere en vooral grote vissen. Daarbij had hij altijd weer bijzondere aandacht voor de IJsvogels, die hij op miraculeuze wijze wist vast te leggen.

Mijn aandacht voor de IJsvogel was geboren na het lezen van dit artikel.
Ik had ze wel eens voorbij zien flitsen, maar daar hield het verder wel mee op. Zo is de ijsvogel vele jaren in mijn gedachten blijven sudderen.

Het was in 1996 toen de IJsvogel voor het eerst heel duidelijk in beeld kwam. Met onze eerste auto, een Golfje diesel, waren we op vakantie in Frankrijk. Ik had wat hengelspullen meegenomen en was op een zeker moment aan het vissen aan de Loire. Ik viste er succesvol op karper vanaf de camping aan de overkant van het kasteel van Amboise. Het zonnetje ging langzaam onder en zette het kasteel in een warme oranje/gele gloed. Tijd om een sfeerplaatje te schieten met de Nikon FM. Ik stelde scherp op de toppen van de hengels met het kasteel op de achtergrond. Plots boog één van de hengeltoppen een stuk naar beneden. De eerste gedachte was dat ik een aanbeet had, dus keek ik over de camera heen. Het bleek geen aanbeet te zijn geweest, maar een IJsvogel die een mooie jachtgelegenheid had gezien in de hengeltop boven het water. Een mooiere kans had ik niet kunnen krijgen. De IJsvogel was uiteraard meteen gevlogen na die onhandige actie. Zoiets kun je niet voorzien. Ik was wel een beetje van slag af na het missen van zo’n kans ...

Pas in 2003 kreeg ik weer een IJsvogel op de hengel. Het was ook weer in Frankrijk, nu aan het befaamde Lac du Der, waar je in het late najaar moest zijn voor het vangen van een monsterkarper. Ik viste er op uitnodiging van een vismaat die ik in geen jaren had gezien. Na de eerste IJsvogel op één van de hengels maakten we er een beetje een sport van door wat fijn visvoer onder de hengels te strooien om het nog aantrekkelijker te maken voor de IJsvogel. Dat bleek te werken door de vele kleine visjes die erdoor werden aangetrokken. We hadden het grootste plezier als er weer eentje op de hengels ging zitten. Van het gepiep van de elektrische beetverklikkers trok de vogel zich niets aan. Later die week ging er een Oehoe naast ons in de boom zitten die het op de ratten had voorzien. Natuurbeleving ten top. O ja, de visarend die 100 meter verderop zijn vissen ving was ook heel bijzonder om te zien. Verder kwam er iedere ochtend een beverrat voorbij zwemmen. Het vissen was daarmee bijzaak geworden, al was dit hier ook heel bijzonder met de extreem grote karpers die we vingen.

Het fotograferen van IJsvogels was nog steeds niet gelukt. Ook niet na de aanschaf van een 300 millimeter lens voor de Nikon FM die inmiddels was vervangen voor een FM3a. Dit is een volledig mechanische camera waarbij je het filmrolletje zelf moest doordraaien, samen met het spannen van de sluiter. Dat doordraaien met het hendeltje was genoeg om de IJsvogel te verjagen. Dan heb ik het handmatig scherpstellen nog niet eens genoemd.

Het zou tot 2006 duren voordat ik ze er echt goed opkreeg met een digitale camera en de uitstekende 300 millimeter telelens van Canon + een teleconverter. Het was in de overbekende vogelkijkhut aan de Oostvaardersplassen (OVP). Een drukte van belang daar, maar hier waren erg goede foto’s te maken. Ik maakte ze voor een publicatie in een karpervissersmagazine, het blad Spiegelmagazine, waar ik een serie fotografiecolumns voor schreef.

Toen Nancy en ik besloten een weekje te kamperen in Amboise in datzelfde jaar, nam ik alle benodigdheden mee om daar een poging te doen om de IJsvogel in zijn eigen omgeving fraai vast te leggen. Dat bleek niet mee te vallen. Na een dag of 10 keerden we huiswaarts met één bewogen foto van een jonge IJsvogel met een visje tussen zijn snavel geklemd.

Dit is hem, de IJsvogel waar ik vele uren voor heb zitten posten: